„Nie jesteś już tym samym psem, co byłeś” – powiedział mężczyzna głosem dudniącym głęboko w piersi. „Wtedy byłeś pełen walki. Teraz masz wygląd wisiela, jak bity kundel”.
W tym fragmencie widzimy, jak Thornton używa do opisania psa słów z dialektu, takich jak „nie” zamiast „nie” i „kur”. Ponadto jego struktura zdań i rytm mają specyficzną rytm, który dodatkowo charakteryzuje jego pochodzenie i klasę społeczną. Ten wyraźny sposób mówienia dodaje głębi i realizmu postaci Johna Thorntona oraz przyczynia się do ogólnego bogactwa i atmosfery powieści.