Breakdance, znany również jako b-boying lub breakdance, to dynamiczna forma tańca, która pojawiła się w Bronksie w Nowym Jorku w latach 70. XX wieku. Łączy w sobie elementy kultury hiphopowej i muzyki funk. Breakdance charakteryzuje się ruchami akrobatycznymi, takimi jak obroty, przewroty, obroty głową i zamrożenia, a także wykorzystaniem pracy nóg i izolacji ciała. B-boye i b-girls (tancerki breakdance) zazwyczaj wykonują breakdance w ekipach lub „załogach”, a zawody zwane „bitwami” są powszechne w społeczności breakdance.
Z drugiej strony taniec uliczny to szerszy termin używany do opisania różnych stylów tańca miejskiego, które powstały na ulicach i spopularyzowały się poprzez taniec towarzyski i teledyski. Streetdance obejmuje szeroką gamę stylów, w tym taniec hip-hopowy, popping, lock, krumping, taniec house i wiele innych.
Taniec hip hopowy, który pojawił się na Bronksie obok breakdance, charakteryzuje się płynnymi i rytmicznymi ruchami ciała, często wykonywanymi do muzyki hip hopowej. Popping obejmuje kontrolowane, szybkie impulsy ruchu, tworzące trzaskające dźwięki i iluzje. Blokowanie znane jest z charakterystycznych ruchów blokujących i zwalniających, często wykonywanych w celu utworzenia ostrych, kanciastych kształtów. Krumping to potężna, energiczna forma tańca, która wywodzi się ze społeczności afroamerykańskiej i charakteryzuje się szybkimi i wybuchowymi ruchami, często wykonywanymi z przesadną mimiką. Taniec house rozwinął się pod koniec lat 70. w Chicago i jest znany ze swojej pracy nóg, skomplikowanych wzorów kroków i wykorzystania płynnych ruchów ciała.
Każdy z tych stylów tańca ulicznego ma swoje unikalne cechy i wpływy kulturowe, które ewoluowały i różnicowały na przestrzeni lat. Chociaż breakdance i streetdance mają pewne wspólne korzenie w kulturze hiphopowej i społecznościach miejskich, są to odrębne formy tańca o różnych stylach, technikach i historii.