Czy w „Złodzieju Pioruna” jest jakaś onomatopeja?

Chociaż „Złodziej Pioruna” nie zawiera wielu przykładów klasycznego onomatopeja (słowa naśladujące dźwięki, takie jak „buzz” czy „bang”), z pewnością są momenty, w których Rick Riordan używa języka opisowego aby stworzyć efekt dźwiękowy .

Oto kilka przykładów:

* „Ziemia zadrżała, powietrze zatrzeszczało od prądu, a w dolinie rozległ się niski, gardłowy pomruk.” (Opis ten przywołuje na myśl odgłosy zbliżającej się burzy i potwornego stworzenia.)

* „Zatrzasnął drzwi, słychać było wystrzał.” (W tym porównaniu znajomy dźwięk wystrzału podkreśla siłę zamykania drzwi.)

* „Konie rżały i niecierpliwie tupały kopytami.” (To zdanie oddaje odgłosy niespokojnych koni.)

* „Wiatr wył wśród drzew, a deszcz uderzał w dach niczym tysiąc bębnów.” (To zdjęcie wykorzystuje odgłosy wiatru i deszczu, aby stworzyć poczucie pilności i niebezpieczeństwa.)

Chociaż Riordan może nie używa wprost onomatopei w tradycyjnym znaczeniu, skutecznie wykorzystuje żywy język, aby nakreślić czytelnikowi obraz słuchowy, zwiększając wciągające wrażenia z historii.