Oto fragment wiersza:
Motywy:
* Dzieciństwo i niewinność: Wiersz jest nostalgiczną celebracją młodzieńczego, beztroskiego czasu spędzonego na walijskiej wsi. Wywołuje poczucie zachwytu i radości w świecie przyrody.
* Upływ czasu: Wiersz celebrując młodość, uznaje także nieuchronność upływu czasu. Cykliczna struktura wiersza, z odniesieniami do wschodu i zachodu „zielonego zapalnika” oraz „słońca”, podkreśla powtarzalność życia i niepowstrzymany bieg czasu.
* Natura i zjawiska nadprzyrodzone: Wiersz łączy elementy natury z niemal mityczną wyobraźnią, zacierając granicę między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyobrażone.
* Strata i śmiertelność: Uroczysty ton wiersza ustępuje poczuciu straty i nieuchronności śmierci. Ostatni wers:„I słońce świeciło tak, jak świeciło wcześniej” potwierdza cykliczną naturę życia i nieuchronność śmiertelności.
Struktura i język:
* Struktura: Wiersz napisany jest w formie złożonej, nieregularnej, bez ustalonego schematu rymów i metrum. Wykorzystuje mieszankę krótkich i długich linii, tworząc wrażenie płynności i naturalności.
* Język: Język wiersza jest bardzo sugestywny, wykorzystuje bogatą wyobraźnię i zmysłowe szczegóły, aby stworzyć żywy obraz krajobrazu z dzieciństwa.
Kluczowe pomysły i obrazy:
* „Zielony bezpiecznik”: Ten obraz jest metaforą siły życiowej, która stale się odnawia i rośnie.
* „Słońce”: Reprezentuje upływ czasu, zarówno dnia, jak i nocy, oraz cykl życia i śmierci.
* „Księżyc”: Kojarzony z nocą, sennymi obrazami i tajemnicami wszechświata.
* „Wiatr”: Symbol zmiany i sił natury będących poza kontrolą człowieka.
Ogólne wrażenie:
„Paprociowe wzgórze” to wiersz o słodko-gorzkiej naturze czasu, pięknie młodości i nieuchronności śmierci. To potężne i poruszające dzieło, które zgłębia najgłębsze ludzkie doświadczenia, wykorzystując żywe obrazy i sugestywny język, aby wywołać trwałe wrażenie.