1. Personifikacja:
Altana z lipą jest uosobieniem „więzienia”, co sugeruje, że mówiący ma poczucie zamknięcia i ograniczenia.
2. Kontrast i porównanie:
Coleridge kontrastuje świat zewnętrzny, pełen tętniącego życiem i aktywnością, z zamkniętym stanem mówiącego. Porównuje lipową altanę do „lochu”, podkreślając wyraźny kontrast między otoczeniem a wolnością, za którą tęskni.
3. Zdjęcia:
Wiersz jest bogaty w obrazy zmysłowe, przywołujące obrazy, dźwięki i zapachy świata przyrody. Obrazy te pomagają stworzyć żywe i wciągające wrażenia dla czytelnika, odzwierciedlając wzmożoną percepcję mówiącego podczas jego izolacji.
4. Symbolika:
Sama altana z lipą staje się symbolem zamknięcia i ograniczenia, podczas gdy świat przyrody poza nią reprezentuje wolność i wyzwolenie.
5. Ton konwersacji:
Coleridge w całym wierszu używa konwersacyjnego tonu, zwracając się do altanki z lipą, jakby był towarzyszem. Stwarza to poczucie intymności i bezpośredniości, wciągając czytelnika w myśli i uczucia mówiącego.
6. Zablokowanie:
Coleridge często używa enjambmentu, przechodząc zdania z jednego wiersza do drugiego bez przerwy. Technika ta stwarza wrażenie przepływu i ciągłości, odzwierciedlając nieprzerwany tok myślenia mówiącego.
7. Cezura:
Coleridge zawiera również cezurę, pauzy w wierszach, aby podkreślić i ustrukturyzować swój werset. Pauzy te pomagają kształtować rytm i muzykalność wiersza.
Stosując te poetyckie techniki, Coleridge skutecznie oddaje stan emocjonalny mówiącego, jego tęsknotę za wolnością i głębokie uznanie dla świata przyrody, nawet w zamknięciu.