Badanie i wykorzystanie metrum stałego w poezji nazywa się prozodią . Poeci kierują się różnymi wzorcami metrycznymi, aby stworzyć różne formy i efekty poetyckie. Na przykład w pentametrze jambicznym, powszechnym liczniku w poezji angielskiej, każdy wiersz składa się z dziesięciu sylab z powtarzającym się wzorem sylab nieakcentowanych i akcentowanych (da-DUM da-DUM da-DUM da-DUM da-DUM). Ten wzór tworzy stały, rytmiczny rytm. Oto przykład pentametru jambicznego z „Romea i Julii” Szekspira:
Ale miękkie! jakie światło wpada przez tamte okno?
To wschód, a Julia to słońce.
W tym wierszu sylaby akcentowane przypadają na słowa „miękki”, „co”, „tam”, „wschód”, „Ju” i „słońce”. Sylaby nieakcentowane to „ale”, „światło”, „przez”, „wygrana”, „dow”, „łamie”, „jest”, „the” i „pozwól”. Konsekwentne użycie pentametru jambicznego w całym wierszu tworzy stały, miarowy rytm.
Metrum stałe jest istotnym elementem tradycyjnych form poetyckich, takich jak sonety, ody i ballady, gdzie struktura rytmiczna odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu ogólnego wpływu wiersza. Jednak poeci mogą również wykorzystywać różnice w metrum, aby stworzyć ciekawe efekty lub oderwać się od konwencjonalnych wzorców, co prowadzi do bardziej swobodnych stylów poezji.