Ten kot jest najdziwniejszym kotem, jakiego znam,
Chodzi z nisko opuszczoną głową.
Choć kot może być smutny i samotny,
Widzisz, on ma permanentną minę.
Nigdy nie bawi się z innymi kotami,
On po prostu siedzi, patrzy i klepie i klepie
Na jego smutne, smutne oczy, och, takie żałosne.
Dlaczego taki pełen smutku, mistyczny?
Zapytałem go kiedyś, co go tak zasmuciło,
Jego historia była tragiczna, och, taka zła.
Powiedział, że nazywał się kiedyś Feliks Wielki,
Ale nagle zmiana losu.
Próbował skoczyć z wysokiego drzewa,
Źle wylądował, och, co za płacz!
Złamał nogę i doznał urazu kręgosłupa,
A teraz zawsze będzie nosił tę czerń.
Często myślę o Feliksie,
Jego smutnej miny, nie może wybaczyć.
Zawsze myślę, że powinnam go pocieszyć,
Przytul go i napełnij jego kubek.
Któregoś dnia powiem temu smutnemu staremu kotowi
Że w nim żyje szczęśliwy kot.
Wierzę, że ten kot wciąż czai się w środku,
Czekam, żeby być kochaną i zwierzyć się.
Więc miej oko, moi przyjaciele są tacy prawdziwi,
Dla Feliksa, najsmutniejszego kota ze wszystkich
Nigdy w całym swoim życiu nie zobaczysz,
Jego smutny wyraz twarzy rani jak nóż.