Prelegent zastanawia się także nad nieuchronnością śmierci i daremnością ludzkich prób jej uniknięcia. Dochodzi do wniosku, że jedynym sposobem, aby naprawdę pokonać śmierć, jest jej zaakceptowanie i życie pełnią życia, póki możemy.
Wiersz napisany jest w tonie kontemplacyjnym i elegijnym, niesie ze sobą nastrój melancholii i rezygnacji. Zawiera jednak także przebłyski humoru i ironii, które pomagają rozjaśnić ogólny nastrój.
Ogólnie rzecz biorąc:„NIE!” to skłaniający do refleksji i poruszający wiersz, który zgłębia niektóre z najgłębszych pytań dotyczących ludzkiej egzystencji. Jest to przypomnienie, że życie jest krótkie i cenne i że powinniśmy je jak najlepiej wykorzystać, póki możemy.