Betty, córka wielebnego Samuela Parrisa, jest początkowo przedstawiana jako młoda dziewczyna, która zapada na tajemniczą chorobę. W miarę postępu sztuki staje się jasne, że jej stan nie jest po prostu fizyczny, ale ma związek z rzekomymi czarami mającymi miejsce w Salem.
Abigail Williams, kuzynka i przyjaciółka Betty, oskarża Titubę, niewolnicę w domu Parrisów, o czary, twierdząc, że Tituba wyczarowywał duchy w lesie. To oskarżenie wywołuje histerię i późniejsze procesy o czary w Salem. Jednak zaangażowanie Betty nie ogranicza się do jej początkowego oskarżenia.
W miarę rozwoju sztuki Betty zachowuje się dziwnie, często doświadcza napadów i twierdzi, że podczas rozpraw widzi duchy na sali sądowej. Te wybuchy i oskarżenia wywierają ogromny wpływ na postępowanie i przyczyniają się do narastającego strachu i paranoi w społeczności.
Działania i zeznania Betty, autentyczne lub pod wpływem narastającej histerii, odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu narracji spektaklu. Jej doświadczenia w lesie i późniejsze zachowanie stają się kluczowymi dowodami przeciwko oskarżonym czarownicom, w tym Johnowi Proctorowi i jego żonie Elizabeth.
Ostatecznie rola Betty ma na celu uwydatnienie niebezpiecznych i irracjonalnych sił działających podczas procesów czarownic w Salem. Jej słowa, pod wpływem osobistych doświadczeń lub zmanipulowane przez innych, przyczyniają się do histerii, która ogarnia miasto, co prowadzi do tragicznych konsekwencji, jakie ponoszą oskarżeni.