Shelley rozpoczyna wiersz od opisu lotu skowronka i porównania go z różnymi obiektami naturalnymi. Mówi, że ptak wschodzi „jak gwiazda niebiańska” i „jak bezcielesna radość”, a jego lot jest szybki jak „obłok ognia” i „skrzydlaty kwiat”.
Następnie wychwala piosenkę skowronka, mówiąc, że jest „jak poeta ukryty / W świetle myśli” i „rozrzuca pieśni” jak „gwiazdy w nocy”. Mówi, że śpiew ptaka przynosi radość i inspirację tym, którzy go słyszą, i że ma moc „nauczenia nas, biednych śmiertelników, latania”.
Shelley kończy wiersz, wyrażając chęć bycia jak skowronek i móc wznieść się tak wysoko, jak to robi. Mówi:„Naucz mnie połowy radości / To musi wiedzieć twój mózg” i wyobraża sobie, że leci „daleko ponad tą sferą śmiertelnych rzeczy”, gdzie może być wolny od ograniczeń świata.
„Do skowronka” to piękny i liryczny wiersz celebrujący piękno natury i siłę muzyki. Jest to świadectwo umiejętności Shelleya jako poety i jego głębokiego uznania dla świata przyrody.