1. Kasjusz za pomocą pochlebstw i manipulacji podważa wyrok Brutusa i przekonuje go do przyłączenia się do spisku przeciwko Cezarowi. Chwali Brutusa, nazywając go „najszlachetniejszym ze wszystkich Rzymian” (wiersz 110) i „ostatnim ze wszystkich Rzymian” (wiersz 112). Jednak ta pochwała wydaje się przesadna i sztuczna i może sprawić, że czytelnicy zastanowią się, czy Kasjusz jest autentyczny, czy po prostu próbuje pozyskać Brutusa.
2. Kasjusz wykorzystuje emocjonalne apele, aby wpłynąć na Brutusa. Wykorzystuje miłość Brutusa do Rzymu i jego poczucie obowiązku, aby ostrzec go przed niebezpieczeństwami, jakie dla republiki stanowią ambicje Cezara. Jednak te apele mogą wydawać się zbyt dramatyczne i manipulacyjne, a czytelnicy mogą zadać sobie pytanie, czy Kasjusz naprawdę troszczy się o dobro Rzymu, czy też po prostu wykorzystuje patriotyzm Brutusa do własnych celów.
3. Kasjusz w dużej mierze opiera się na hipotetycznych sytuacjach i najgorszych scenariuszach, aby uzasadnić spisek. Ostrzega Brutusa przed tym, co może się wydarzyć, jeśli Cezar zostanie królem, nie podaje jednak żadnych konkretnych dowodów na to, że obawy te są uzasadnione. Czytelnicy mogą się zastanawiać, dlaczego Kasjusz tak bardzo skupia się na potencjalnych niebezpieczeństwach związanych z rządami Cezara i dlaczego nie chce rozważyć innych możliwości.
4. Kasjusz odrzuca zastrzeżenia Brutusa dotyczące zabójstwa jako „zwykłe fantazje” (wiersz 118) i „bezczynne myśli” (wiersz 120). Sugeruje to, że Kasjusz nie jest naprawdę zainteresowany obawami Brutusa, ale po prostu próbuje go przekonać, aby zgodził się z planem.
Wiersze 135–161:
1. Przedstawiony przez Kasjusza opis rzekomego upadku Cezara jest mocno przesadzony i jednostronny. Przedstawia Cezara jako skorumpowanego i tyrańskiego władcę, który utracił wszelkie cnoty i współczucie. Jednakże ten obraz może być stronniczy i niedokładny, a czytelnicy mogą zastanawiać się, czy Kasjusz po prostu nie próbuje demonizować Cezara, aby usprawiedliwić jego zabójstwo.
2. Kasjuszowe uzasadnienie spisku opiera się na założeniu, że „nadużycie wielkości ma miejsce wówczas, gdy oddziela ona wyrzuty sumienia od władzy” (wiersz 145). Twierdzi, że władza Cezara go zepsuła i uczyniła niezdatnym do rządzenia, ale nie podaje żadnych konkretnych przykładów nadużycia władzy przez Cezara. Argument ten może wydawać się uproszczony i nieprzekonujący, a czytelnicy mogą zadać sobie pytanie, czy Kasjusz rzeczywiście martwi się nadużyciem władzy, czy też po prostu wykorzystuje to jako pretekst do pozbycia się Cezara.
3. Naleganie Kasjusza, aby spiskowcy musieli działać teraz, albo nigdy, może wydawać się pochopne i desperackie. Twierdzi, że nie mogą sobie pozwolić na dalsze czekanie, ale nie podaje żadnego jasnego powodu tej pilności. Może to skłonić czytelników do zastanowienia się, czy Kasjusz rzeczywiście przejmuje się niebezpieczeństwem, jakie stwarza Cezar, czy też po prostu próbuje wywrzeć presję na Brutusa, aby podjął szybką decyzję.
Ogólnie rzecz biorąc, słowa i czyny Kasjusza w tych fragmentach mogą wzbudzić podejrzenia czytelników co do jego motywów, ponieważ wydają się one nadmiernie manipulacyjne, przesadzone i jednostronne. Czytelnicy mogą się zastanawiać, czy Kasjusz rzeczywiście troszczy się o dobro Rzymu, czy też po prostu wykorzystuje Brutusa i innych spiskowców dla własnych korzyści.