Kompozytorzy używają numerów opusowych do systematycznego organizowania swoich dzieł muzycznych, zazwyczaj przypisując kolejne numery swoim głównym kompozycjom, takim jak symfonie, koncerty, sonaty, kwartety smyczkowe i inne utwory na większą skalę. Dodając numer opusowy do tytułu utworu, kompozytorzy zapewniają ujednolicony i łatwy sposób identyfikacji i katalogowania swoich dzieł.
Na przykład:
- V Symfonia Ludwiga van Beethovena jest powszechnie znana jako „V Symfonia c-moll op. 67” Beethovena.
- I Koncert fortepianowy Piotra Iljicza Czajkowskiego nazywany jest często „I Koncertem fortepianowym b-moll op. 23” Czajkowskiego.
Numery opusów przypisuje się zazwyczaj chronologicznie, na podstawie kolejności publikacji utworów lub ich ukończenia przez kompozytora. Jednak niektórzy kompozytorzy mogą zdecydować się na przypisanie numerów opusów w niewłaściwej kolejności z różnych powodów, na przykład podczas rewizji wcześniejszego dzieła lub pośmiertnej publikacji utworu.
Korzystanie z numerów opusowych pomaga katalogować i organizować dzieła kompozytorów, ułatwiając ich studiowanie, omawianie, wykonywanie i odwoływanie się do historii muzyki. Pozwala także naukowcom, wykonawcom i publiczności zrozumieć chronologię i rozwój twórczości muzycznej kompozytora na przestrzeni czasu.