W teatrze starożytnym termin „forelook” odnosił się do podwyższonej sceny lub platformy przed główną salą aktorską. Platforma ta służyła wielu celom:
1. Rozbudowa sceny:Forelook zapewnił aktorom większą przestrzeń do występów, umożliwiając im efektywniejsze poruszanie się i emisję głosu.
2. Interakcja z publicznością:Aktorzy występujący na planie wstępnym mogliby bardziej bezpośrednio wchodzić w interakcję z publicznością. Pomogło to zaangażować widzów i stworzyć poczucie intymności.
3. Lepsza widoczność:Dzięki umieszczeniu aktorów znajdujących się na pierwszym planie, aktorzy znajdujący się na pierwszym planie, byli wyraźniej dostrzeżeni przez publiczność, zwłaszcza ci siedzący dalej.
4. Inscenizacja określonych scen:Niektóre sceny lub części przedstawienia zostały specjalnie zainscenizowane na planie wstępnym, aby podkreślić ich znaczenie lub stworzyć wrażenie skupienia.
Choć forelook nie odgrywa we współczesnym teatrze znaczącej roli, to jego wzmianka w koncepcjach reżyserskich jest ukłonem w stronę bogatej historii teatru i ewolucji sztuki scenicznej. Współcześni reżyserzy mogą nadal odwoływać się do koncepcji forelook jako punktu odniesienia lub w celach symbolicznych, ale nie jest to częsty element architektoniczny współczesnych scen.