Ambicja i zazdrość: Szekspir nawiązuje do ambicji awansu Iago i jego zazdrości wobec stanowiska Cassio. Jego uraza podsyca chęć sabotowania Cassio i Otella, co prowadzi go do manipulowania wydarzeniami i stawiania ich przeciwko sobie.
Niepewność i wstręt do samego siebie: Niepewność Iago wynika z jego przekonania, że jest pomijany i lekceważony przez otaczających go ludzi. Ten kompleks niższości objawia się nienawiścią do sukcesów innych i potrzebą sprawowania kontroli.
Zemsta: Iago czuje się skrzywdzony wyborem przez Otella Cassio na swojego porucznika, co uważa za obrazę własnych możliwości. Pragnienie zemsty prowadzi go do zaaranżowania upadku Otella i Kasja.
Radość z chaosu: Niektóre interpretacje sugerują, że Iago czerpie przyjemność z chaosu, który tworzy. Czerpie przyjemność z manipulowania innymi i obserwowania ich upadku, co wskazuje na sadystyczną skłonność do jego osobowości.
Złożoność psychologiczna: Szekspir celowo pozostawia niejednoznaczność motywacji Iago, czyniąc go postacią enigmatyczną i nieprzewidywalną. Ta złożoność pozwala na różnorodne interpretacje i zachęca widzów do zastanowienia się nad naturą ludzkiego zła, wpływem nacisków społecznych oraz wzajemnym oddziaływaniem czynników wewnętrznych i zewnętrznych na kształtowanie działań człowieka.
Dzięki tym technikom Szekspir przedstawia Iago jako wieloaspektową postać, której motywacje są mieszanką osobistej niepewności, zazdrości oraz pragnienia władzy i kontroli. Odmawiając podania prostych wyjaśnień, rzuca wyzwanie widzom, aby skonfrontowali się z własnym rozumieniem ludzkich zachowań oraz złożonością dobra i zła.