Oto kilka sposobów, w jakie widzowie Szekspira mogą rozpoznać początek sztuki:
1. Trąbki lub bębny: Zwyczajem było, że tuż przed rozpoczęciem występu grano krótką fanfarę na trąbkach lub bębnach. To natychmiast przyciągnęłoby uwagę publiczności i zasygnalizowało, że przedstawienie się wkrótce rozpocznie.
2. Prolog lub refren: Wiele sztuk Szekspira zaczyna się od prologu lub refrenu. Prolog to zazwyczaj krótkie przemówienie wygłaszane przez postać, często nazywaną „refrenem”, która przedstawia krótkie wprowadzenie do sztuki, ustawia scenę i ustala podstawowy kontekst narracyjny. Widzowie uznaliby to za wyraźną oznakę rozpoczęcia spektaklu.
3. Wejście aktorów: Kiedy aktorzy wchodzili na scenę, aby objąć swoje role, często robili to w sposób ceremonialny lub rytualny. Widzowie zrozumieliby ten ruch na scenie jako znak, że spektakl się oficjalnie rozpoczął.
4. Udział publiczności: W czasach Szekspira publiczność odgrywała w przedstawieniu znacznie bardziej interaktywną rolę. Często nawiązywali kontakt z aktorami i postaciami poprzez reakcje werbalne, wiwaty i śmiech. Kolejnym sygnałem, że przedstawienie trwa, był wzrost udziału publiczności na początku przedstawienia.
5. Warunki oświetleniowe: Chociaż oświetlenie teatrów szekspirowskich było ograniczone, niektóre wskazówki wizualne nadal mogły sygnalizować rozpoczęcie przedstawienia. Na przykład teatr Globe, w którym wystawiano wiele sztuk Szekspira, miał otwarty dach, przez który w ciągu dnia wpadało naturalne światło. Przedstawienia odbywały się zwykle przy świetle dziennym, a zmiana warunków oświetleniowych wraz z zachodem słońca wskazywała na początek przedstawienia.
Należy pamiętać, że te wskazówki były bardziej zniuansowane niż dzisiejsze konwencje. Znajomość zwyczajów teatralnych, uważność na bodźce wizualne i słuchowe oraz aktywne zaangażowanie widzów w sam spektakl przyczyniły się do zrozumienia, kiedy rozpoczyna się sztuka Szekspira.