W teorii strun podstawowe składniki materii i interakcje fizyczne nie są traktowane jako cząstki punktowe, jak w konwencjonalnej fizyce cząstek, ale raczej jako jednowymiarowe obiekty zwane strunami. Wibracje i interakcje tych strun dają początek różnym cząstkom elementarnym i siłom obserwowanym we wszechświecie.
W tym kontekście branże można sobie wyobrazić jako wielowymiarowe uogólnienia strun. Tam, gdzie struny są uważane za jednowymiarowe, brany mogą istnieć jako dwuwymiarowe powierzchnie (membrany), trójwymiarowe objętości (3-brane) i tak dalej. Superchordy odnoszą się w szczególności do określonych typów interakcji i konfiguracji obejmujących brany trójwymiarowe i brany wielowymiarowe.
Zachowanie i interakcje superchordów, wraz z innymi branami w teorii strun, odgrywają istotną rolę w podstawowej strukturze czasoprzestrzeni oraz w opisywaniu zjawisk fizycznych w różnych skalach. Jednakże same superstruny i superakordy są koncepcjami matematycznymi wciąż będącymi przedmiotem badań teoretycznych i pozostają tematami aktywnych badań w fizyce teoretycznej.