Oda podkreśla, że nawet najpotężniejsze siły podlegają losowi, gdyż „Zeus dzierży błyskawicę w swoich nieodpartych rękach” i „potęga grzmotu wstrząsa ziemią”. To wyobrażenie wzmacnia dominację boskich mocy nad ludzką egzystencją.
Refren podejmuje także refleksję nad przemijaniem ludzkiego życia i dokonań, które ostatecznie skazane są na zapomnienie. Daremność ludzkich wysiłków wbrew losowi została przejmująco wyrażona w wersecie:„Bo nadzieje śmiertelników są krótkie, a ci, którzy cieszyli się szczęściem, wkrótce potkną się i upadną”. To oddaje przemijającą i nieprzewidywalną naturę życia, podkreślając nieistotność ludzkich zmagań w wielkim planie przeznaczenia.
Oda 1 przygotowuje zatem grunt pod rozgrywającą się tragedię Antygony, sugerując, że bohaterowie zostali złapani w nieuniknioną sieć losu utkaną przez bogów. Zapowiada zbliżającą się zagładę i daremność prób przeciwstawienia się boskiemu porządkowi, pogłębiając w ten sposób wpływ i rezonans tematów sztuki.