Poloniusz i król obmyślają plan szpiegowania Hamleta i potwierdzają swoje podejrzenia co do jego szaleństwa. Instruują Ofelię, aby wchodziła w interakcję z Hamletem i próbowała wydobyć od niego informacje, podczas gdy ona jest ściśle monitorowana. Poloniusz wierzy, że jeśli przyczyną szaleństwa Hamleta jest jego miłość do Ofelii, to ona może posłużyć jako narzędzie do zrozumienia jego stanu psychicznego.
Reakcja Ofelii na sposób, w jaki Hamlet do niej mówi:
Kiedy Hamlet spotyka Ofelię, początkowo traktuje ją z życzliwością i uczuciem, wspominając ich wspólne przeszłe chwile. Jednak w miarę postępu rozmowy jego zachowanie zmienia się drastycznie. Hamlet w swoim przemówieniu skierowanym do Ofelii staje się ostry, krytyczny, a nawet okrutny. Zarzuca jej, że jest nieuczciwa, lekceważąca i niewierna.
Ofelia jest zszokowana i głęboko zraniona słowami Hamleta. Błaga go, aby przestał i wyraża swoje zmieszanie w związku z jego nagłą zmianą postawy. Nie może zrozumieć, dlaczego mężczyzna, którego kiedyś kochała i podziwiała, teraz traktuje ją z taką pogardą i okrucieństwem.
Reakcja Ofelii to mieszanina oszołomienia, bólu i bezbronności. Jest rozdarta między miłością do Hamleta a surową rzeczywistością jego zachowania. Spotkanie to pozostawia ją zrozpaczoną emocjonalnie i służy jako katalizator jej upadku psychicznego, co ostatecznie prowadzi do jej tragicznej śmierci.