Zasada „oko za oko” jest często postrzegana jako surowa i barbarzyńska forma sprawiedliwości, ale w starożytności uważano ją za uczciwy i sprawiedliwy sposób radzenia sobie z przestępczością. Wierzono, że zasada ta odstraszy ludzi od popełniania przestępstw, wiedząc, że kara będzie surowa. Ponadto postrzegano to jako sposób na zapewnienie ofierze przestępstwa sprawiedliwości i odszkodowania za odniesione obrażenia.
Jednak zasada „oko za oko” nie zawsze jest stosowana dosłownie. W niektórych przypadkach można to zinterpretować łagodniej, np. w przypadku osoby, która przypadkowo zabija inną osobę. W takim przypadku zamiast skazać na śmierć, dana osoba może zostać zobowiązana do zapłacenia odszkodowania rodzinie ofiary.
Ogólnie rzecz biorąc, zasada „oko za oko” jest podstawową częścią starożytnego kodeksu prawnego Hammurabiego. Jest odzwierciedleniem wartości i przekonań mieszkańców starożytnej Mezopotamii i może być postrzegany jako wczesny przykład koncepcji sprawiedliwości i uczciwości.