Recytatywy secco są często stosowane w barokowych operach i oratoriach, gdzie służą jako rodzaj muzycznego stenografii do przekazania narracji lub dialogu między postaciami przedstawianej historii. Można je również powszechnie spotkać w sakralnej muzyce chóralnej, np. w pasjach Bacha.
Recytatywy secco ze swej natury kładą większy nacisk na przekaz i przejrzystość tekstu, umożliwiając bardziej dramatyczną interpretację i bezpośrednią komunikację z publicznością. Linia wokalna w recytatywach secco często podąża za naturalnym rytmem i intonacją mowy, naśladując rytm języka naturalnego i podkreślając znaczenie tekstu.
Recytatywy Secco wymagają od wykonawcy sprawności technicznej, wymagającej od niego szybkiego poruszania się między frazami śpiewanymi i mówionymi, czemu często towarzyszą dramatyczne gesty lub działania na scenie. Ta płynność sprawia, że recytatywy secco stanowią istotną część procesu opowiadania historii, pozwalając na przebicie dramatyzmu i emocji danej chwili.