- "Dwa gospodarstwa domowe, oba jednakowe pod względem godności" podkreśla równość Monteków i Kapuletów, sugerując, że ich konflikt nie wynika z jakiejś wrodzonej wyższości, ale raczej z bezsensownej dumy i rywalizacji. Przymiotnik „podobni” podkreśla ich wspólną odpowiedzialność za tragiczny konflikt, który następuje.
- „Od starożytnego zerwania urazy do nowego buntu” Ustala długotrwały charakter konfliktu, sugerując, że jest on głęboko zakorzeniony i przekazywany z pokolenia na pokolenie. Słowo „bunt” sugeruje buntownicze powstanie, potęgujące poczucie nieporządku i chaosu.
- „Gdzie krew cywilna czyni ręce cywilne nieczystymi” używa mocnych obrazów, aby opisać rozlew krwi i przemoc będące wynikiem sporu. Słowo „cywilny” zostało tu użyte w podwójnym znaczeniu, odnoszącym się zarówno do konfliktu wewnątrz miasta (wojna domowa), jak i do splamienia rąk krwią współobywateli. Dykcja ta podkreśla tragiczne skutki waśni i zakłócenie harmonii społecznej.
- „Odtąd śmiertelne lędźwie tych dwóch wrogów” przedstawia nieszczęsny romans Romea i Julii, przedstawiając go jako konsekwencję trwającego konfliktu. Użycie słowa „fatalny” sugeruje, że kochankowie są od początku skazani na zagładę, a ich związek zakończy się tragicznie.
- „Para zakochanych kochanków odbiera sobie życie” posługuje się metaforą dwojga zakochanych w gwiazdach kochanków, których losy się splatają i których przeznaczeniem jest tragiczny koniec. Wyrażenie „przekroczona gwiazda” sugeruje, że ich miłość jest skazana na zagładę przez siły niebieskie, nad którymi nie mają kontroli, co dodaje poczucia nieuchronności ich upadku.
Te starannie dobrane słowa i frazy tworzą w prologu podniosły i złowieszczy nastrój, przygotowując widza na nadchodzące tragiczne wydarzenia. Dykcja spektaklu buduje poczucie nieuchronności i skazanego na zagładę losu bohaterów, przygotowując grunt pod rozgrywającą się tragedię.