Micmacowie byli egalitarni pod względem struktury społecznej, a wódz był wybierany w drodze konsensusu i miał bardzo niewielką władzę.
Micmac organizowano w zespołach liczących około 150 osób. Każdej grupie przewodził wódz, wybierany na podstawie jego umiejętności łowieckich i przywódczych. Wódz podejmował decyzje po konsultacji z radą starszych. Zespół dzielił się na jednostki rodzinne, z których każda była prowadzona przez głowę rodziny. Głowa rodziny była odpowiedzialna za byt swojej rodziny oraz za zapewnienie jej pożywienia i schronienia. Micmacowie mieli także system klanów, z których każdy miał własne terytorium łowieckie i ceremonialne obrzędy. Klany odpowiadały za utrzymanie porządku społecznego oraz za organizację ceremonii i świąt.
Klasy społeczne
Micmacowie tradycyjnie dzielili się na trzy klasy społeczne:wodzów, wojowników i zwykłych ludzi. Wodzowie byli odpowiedzialni za przewodnictwo plemieniu, podejmowanie decyzji i rozstrzyganie sporów. Wojownicy byli odpowiedzialni za ochronę plemienia przed wrogami. Zwykli ludzie stanowili większość populacji i zajmowali się polowaniem, zbieractwem i rybołówstwem.
Szefowie
Micmacowie mieli dziedziczne zwierzchnictwo, a po jego śmierci następcą został syn wodza. Wodzowie byli odpowiedzialni za przewodzenie plemieniu w czasie wojny i pokoju, podejmowanie decyzji i rozstrzyganie sporów. Mieli także władzę mianowania innych wodzów i odwoływania ich ze stanowisk. Wodzów szanowano za ich mądrość, odwagę i umiejętności przywódcze.
Wojownicy
Wojownicy byli obrońcami plemienia. Byli odpowiedzialni za obronę plemienia przed wrogami, polowanie w poszukiwaniu pożywienia i zapewnienie bezpieczeństwa plemieniu. Wojownicy byli także odpowiedzialni za wykonywanie rozkazów wodzów. Szanowano ich za odwagę, siłę i lojalność.
Zwykli ludzie
Zwykli ludzie stanowili większość populacji Micmac. Zajmowali się polowaniem, zbieractwem i rybołówstwem. Budowali także domy, szyli ubrania i wychowywali dzieci. Zwykłych ludzi szanowano za ich ciężką pracę, mądrość i wiedzę o ziemi.