Posąg Ozymandiasza: Posąg Ozymandiasza, kolosalnej postaci niegdyś potężnego władcy, symbolizuje arogancję i próżność despotycznej władzy. Stoi jako samotna pozostałość na rozległej pustyni, podkreślając przemijalność władzy i ludzkich osiągnięć.
Rozbite oblicze: Roztrzaskana twarz posągu przedstawia upadek Ozymandiasza i jego imperium. Przekazuje ideę, że niezależnie od tego, jak potężne i wspaniałe może wydawać się czyjeś panowanie, czas i natura ostatecznie je niszczą i niszczą.
Pustynia: Ogromna pustynia otaczająca posąg symbolizuje nieubłagany upływ czasu i znikomość ludzkich wysiłków w porównaniu z wielkością natury. Jałowa pustynia podkreśla daremność poszukiwań wiecznej chwały Ozymandiasza.
„Spójrzcie na moje dzieła, Potężni, i rozpaczajcie!” Ten napis na cokole jeszcze bardziej uwydatnia pychę Ozymandiasa i chęć zastraszenia potencjalnych przeciwników. Ironia polega jednak na tym, że jego dzieła popadają obecnie w ruinę, przez co jego chełpliwe słowa tracą sens.
„Bezgraniczne i nagie” :To zdanie z końcowych wersów wiersza jeszcze bardziej podkreśla ogrom i pustkę pustyni. Przypomina, że pomimo wielkich ambicji Ozymandiasa, jego dziedzictwo stało się jedynie pyłem w obliczu nieustającej obecności natury.
Symbole te wspólnie eksplorują tematy władzy, dumy, śmiertelności i daremności lgnięcia do ziemskiej chwały. Przekazują ideę, że ludzkie osiągnięcia są efemeryczne i że siły natury i czasu ostatecznie sprawiają, że nawet najpotężniejsi władcy stają się nieistotni.