Oto kilka godnych uwagi aspektów tonu przemówienia Antoniusza:
Apel emocjonalny: Antoniusz posługuje się patosem, odwołując się do emocji tłumu, aby zyskać jego sympatię i wsparcie. Podkreśla cnoty Cezara, opisuje jego hojność i osiągnięcia oraz przedstawia go jako życzliwego przywódcę, dbającego o dobro ludu.
Pytania retoryczne: Antoniusz zadaje serię pytań retorycznych, aby zaangażować publiczność i skłonić ją do refleksji nad konsekwencjami śmierci Cezara. Pytania te podważają motywy i działania spiskowców, sugerując ich egoizm i brak troski o ludzi.
Ironia i sarkazm: Antoniusz używa ironii i sarkazmu, aby obnażyć hipokryzję spiskowców, a zwłaszcza Brutusa. Nazywa ich „honorowymi ludźmi”, subtelnie ujawniając ich prawdziwe intencje i konsekwencje swoich działań.
Powtórzenie: Antoniusz powtarza w całym przemówieniu kluczowe zwroty i idee, aby podkreślić swoje argumenty i przekazać je do wiadomości. Powtarzanie „Brutus jest człowiekiem honorowym” jest szczególnie skuteczne w podkreślaniu rzekomej szlachetności Brutusa, jednocześnie podając w wątpliwość jego działania.
Podżeganie do działania: Antony używa mocnego języka i pasji, aby pobudzić publiczność do działania. Odwołuje się do ich poczucia lojalności, patriotyzmu i honoru, wzywając ich do pomszczenia śmierci Cezara i powstania przeciwko spiskowcom.
Ogólnie rzecz biorąc, ton przemówienia Marka Antoniusza w Juliuszu Cezarze charakteryzuje się perswazyjnym i zapalnym charakterem. Umiejętne wykorzystanie przez Antoniusza środków emocjonalnych, technik retorycznych i manipulacji językiem pozwala mu manipulować emocjami tłumu i kierować go w kierunku pożądanego kierunku działania – wspierając sprawę Cezara i przeciwstawiając się jego zabójcom.