Początkowo Horatio jest sceptyczny:
* W akcie I, Scena II, Horatio wyraża wątpliwości co do zdrowia psychicznego Hamleta. Widzi melancholię Hamleta i uważa, że to z powodu niedawnej śmierci ojca. Stwierdza:„Wygląda na to, że stracił całą swoją radość. Widziałem go na dworze Danii i wyglądał jak niewinny kwiat, ale najbardziej faul”.
* Horatio nawet próbuje rozumować Hamleta, wierząc, że jego smutek jest nadmierny.
Jednak Horatio staje się coraz bardziej przekonany o szaleństwie Hamleta:
* W miarę postępu sztuki Horatio jest świadkiem nieobliczalnego zachowania Hamleta, w tym jego dziwnych interakcji z Ophelią, jego monologami i jego gwałtownymi działaniami.
* Horatio obserwuje „antyczne usposobienie” Hamleta, które jest obliczonym pozorem szaleństwa. Uświadamia sobie, że Hamlet nie jest po prostu żałosny, ale celowo udawany szaleństwo, aby osiągnąć własne cele.
Horatio ostatecznie rozumie prawdziwe motywy Hamleta:
* Pod koniec sztuki Horatio w pełni rozumie udawane szaleństwo Hamleta i jego spisek zemsty. Działa jako powiernik Hamleta, pomagając mu w jego planie, a nawet świadkiem ostatecznej konfrontacji z Klaudiuszem.
Dlatego postrzeganie szaleństwa Horatio zmienia się w trakcie gry. Początkowo sceptyczny, w końcu zrozumiał celowe pozory Hamleta, uznając strategiczne wykorzystanie szaleństwa w celu osiągnięcia jego zemsty.