Gertruda, trawiona poczuciem winy i szukająca odkupienia, namawia Hamleta, aby zakończył życie Klaudiusza. Jednak Hamlet pozostaje pogrążony w dylemacie moralnym. Martwi się o złożoność zamordowania wuja, biorąc pod uwagę potencjalne konsekwencje i niepewność tego, co czeka go w zaświatach.
Wewnętrzną walkę Hamleta dodatkowo intensyfikuje pojawienie się ducha jego ojca, który potwierdza pilność wypełnienia misji zemsty i karci wahanie Hamleta. Hamlet jest rozdarty pomiędzy obowiązkiem, jaki czuje wobec ojca, a wątpliwościami etycznymi związanymi z aktem morderstwa.
W miarę rozwoju sceny Hamlet zmaga się z egzystencjalnymi pytaniami dotyczącymi życia, śmierci i moralnej dwuznaczności swojej sytuacji. Zastanawia się, czy istnienie poza tą śmiertelną powłoką kryje w sobie radości czy niewyobrażalne cierpienie, co prowadzi go do kwestionowania natury życia po śmierci.
Monolog Hamleta ukazuje jego głęboką kontemplację i głęboką introspekcyjną naturę. Poprzez swoje wymowne słowa Szekspir zagłębia się w złożoność Hamleta, ilustrując udrękę psychiczną i dylematy moralne, które towarzyszą dążeniu do sprawiedliwości.