Pycha (nadmierna duma): Antygona okazuje pychę, uparcie nalegając na pochowanie brata, mimo że oznacza to złamanie prawa i przeciwstawienie się rozkazom króla. Przecenia własne poczucie sprawiedliwości, a nie docenia potęgi państwa.
Perypeteia (odwrócenie losu): Losy Antygony przybierają nagły i nieoczekiwany obrót, gdy Kreon odkrywa, że sprzeciwiła się jego rozkazom i pochowała Polinejkesa. Prowadzi to do jej aresztowania i ostatecznej śmierci.
Anagnoryza (rozpoznanie): Antygona zdaje sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów i tragicznego losu, jaki ją czeka. Przyznaje, że popełniła błąd, przeciwstawiając się Kreonowi, i uznaje władzę państwa.
Katharsis (oczyszczenie): Publiczność, będąc świadkiem tragicznego upadku Antygony, odczuwa litość i strach. Poprzez swoje cierpienie przypomina widzom o znaczeniu umiaru, szacunku dla władzy i konsekwencjach nadmiernej dumy i uporu.
Szlachetne cechy: Pomimo swojej tragicznej wady, Antygona jest postacią szlachetną, motywowaną miłością i lojalnością wobec rodziny. Jest gotowa poświęcić własne życie, aby uczcić brata i strzec swoich zasad moralnych. Jej odwaga i determinacja sprawiają, że jest sympatyczną postacią w sztuce.
Te elementy sprawiają, że Antygona jest klasycznym przykładem bohatera tragicznego. Jej historia przypomina nam o niebezpieczeństwach wynikających z nadmiernej dumy i uporu, o tym, jak ważne jest odnalezienie równowagi i umiaru w życiu oraz o tragicznych konsekwencjach, jakie mogą wyniknąć z przeciwstawienia się autorytetom i normom moralnym.