1. Złożona dwuznaczność moralna:
- W przeciwieństwie do konwencjonalnych bohaterów tragicznych, których często przedstawia się jako osoby szlachetne i cnotliwe, Makbet jest postacią złożoną i moralnie niejednoznaczną. Kieruje nim ambicja i chciwość, które prowadzą go na ścieżkę ciemności i przemocy. Ta moralna dwuznaczność zaciera granice między dobrem a złem, kwestionując tradycyjne wyobrażenia o tragicznych bohaterach.
2. Brak katharsis:
- Katharsis, które odnosi się do emocjonalnego oczyszczenia lub uwolnienia, jakiego doświadcza widz w tragedii, nie jest tak wyraźne w Makbecie. Choć spektakl wywołuje uczucie litości i strachu, przytłaczająca ciemność i poczucie zagłady mogą wywołać u widza głębokie poczucie niepokoju, a nie katharsis.
3. Brak Bożej Sprawiedliwości:
- Tradycyjne tragedie często przedstawiają ideę boskiej sprawiedliwości lub zemsty, w ramach której bohaterowie spotykają się z karą za swoje przewinienia. Jednak w Makbecie siły odwetu są mniej widoczne. Spektakl nie ukazuje wprost boskiej interwencji, pozostawiając poczucie sprawiedliwości otwarte na interpretację.
4. Rola istoty nadprzyrodzonej:
- Obecność elementów nadprzyrodzonych, takich jak czarownice i ich przepowiednie, odróżnia Makbeta od konwencjonalnych tragedii. Chociaż w innych tragediach można doszukać się elementów nadprzyrodzonych, czarownice w Makbecie odgrywają bardziej aktywną i wpływową rolę, kwestionując pojęcie ludzkiej sprawczości i wolnej woli.
5. Ograniczone badanie losu kontra wolna wola:
- Napięcie między losem a wolną wolą jest częstym tematem tragedii, ale Makbet nie zagłębia się w ten konflikt. Wydaje się, że przepowiednie czarownic wywierają potężny wpływ na decyzje Makbeta, rodząc pytania o jego sprawczość i odpowiedzialność za swoje czyny.
6. Bohater antybohatera:
- Charakter Makbeta podąża raczej śladem antybohatera niż tradycyjnego bohatera tragicznego. Nie jest przedstawiany jako z natury szlachetny czy sympatyczny, a jego zejście w ciemność wynika z jego własnych wyborów, a nie zewnętrznych okoliczności lub wad jego charakteru.
Te odstępstwa od typowych konwencji tragicznych tworzą wyjątkową i niepokojącą atmosferę Makbeta, ukazując chęć Szekspira do kwestionowania i obalenia tradycyjnych tragicznych struktur.