1. Hamartia (fatalna wada):
- Hamartia Kreona polega na jego nadmiernej dumie, arogancji i uporze. Uważa, że nie należy kwestionować jego władzy jako króla i że należy bez wyjątków przestrzegać jego praw.
2. Błędny wyrok:
- Kreon w trakcie przedstawienia dokonuje kilku błędnych ocen. Postanawia ukarać Antygonę za pochowanie jej brata Polinejkesa, wbrew jego dekretowi. Ta decyzja zapoczątkowuje łańcuch tragicznych wydarzeń.
3. Niewiedza i ślepota:
- Kreon nie zdaje sobie sprawy z moralnych i etycznych konsekwencji swoich działań. Jest zaślepiony swoją dumą i nie słucha rad innych, w tym swojego syna Hajmona.
4. Utrata bliskich:
- W wyniku swoich decyzji Kreon ponosi stratę syna Hajmona i żony Eurydyki. Straty te burzą jego świat i uwydatniają tragiczne konsekwencje jego czynów.
5. Upadek i realizacja:
- Upadek Kreona następuje, gdy w końcu zdaje sobie sprawę z rozmiarów swoich błędów i cierpień spowodowanych przez swoją pychę. Ta samoświadomość przychodzi za późno i pozostaje z głębokim poczuciem winy i wyrzutów sumienia.
6. Tragiczne zakończenie:
- Spektakl kończy się tragicznym losem Kreona, który zostaje sam, obciążony ciężarem swoich czynów i konsekwencjami, jakie ściągnęły one na jego rodzinę i królestwo.
Ogólnie rzecz biorąc, tragiczna charakterystyka Kreona wynika z jego wad, błędnych decyzji i ostatecznego upadku, co służy jako przestroga na temat niebezpieczeństw wynikających z pychy oraz znaczenia mądrości, współczucia i osądu moralnego w przywództwie.