Isabel, młoda dziewczyna o złotym sercu, zostaje wprowadzona w sztukę tworzenia lalek z łusek kukurydzy przez swoją babcię, Abuelitę. Zwinnymi palcami Isabel tworzy piękne lalki, które oddają istotę tradycji społeczności. Miguel natomiast jest nieśmiałym chłopcem, który znajduje ukojenie na cichych polach, gdzie dogląda rodzinnych plonów. Pewnego dnia podczas eksploracji pól Miguel natrafia na lalkę Isabel leżącą w trawie. Urzeczony misternymi szczegółami lalki, Miguel zaczyna obserwować Isabel z daleka, podziwiając jej kunszt i pasję, jaką wkłada w swoje dzieła.
Z biegiem czasu los interweniuje i ścieżki Isabel i Miguela krzyżują się. Spotykają się, wracając ze szkoły do domu i nawiązują rozmowę na temat wspólnego zainteresowania lalkami z łuski kukurydzy. Ich więź staje się silniejsza, gdy spędzają razem więcej czasu, wymieniając historie i dowiadując się o swoim życiu. Dzięki wspólnej pasji do rzemiosła i wzajemnemu szacunkowi dla tradycji, miłość między Isabel i Miguelem zaczyna kwitnąć.
Jednak ich rozwijający się związek napotyka przeszkody. Społeczność jest przesiąknięta tradycją, a niektóre rodziny nie pochwalają mieszania kultur i środowisk. Pomimo tych wyzwań miłość Isabel i Miguela do siebie tylko się pogłębia. Odnajdują siłę we wspólnej pasji i nadal tworzą piękne lalki z łusek kukurydzy, wykorzystując je jako symbole ich nierozerwalnej więzi.
Ostatecznie „Lalka z łuski kukurydzy” ukazuje siłę miłości i siłę tradycji wiejskiej społeczności rolniczej. Oczyma Isabel i Miguela czytelnicy są świadkami piękna korzystania z dziedzictwa kulturowego i znajdowania miłości w nieoczekiwanych miejscach. Kiedy radzą sobie z wyzwaniami, które stają na ich drodze, niezachwiane wzajemne oddanie Isabel i Miguela przypomina o przemieniającej mocy miłości.