Dlaczego Amador Daguio przyjął tytułowy taniec weselny?

Tytuł opowiadania „Taniec weselny” nawiązuje do symbolicznego tańca tradycyjnie wykonywanego przez nowożeńców podczas uroczystości weselnej w kulturze Igorot. W tej historii Amado V. Hernandez posługuje się jednak metaforą „tańca weselnego” w szerszym znaczeniu:staje się on metaforą życia i ludzkiej egzystencji, w której ludzie „tańczą” przez różne zmagania i trudności, które stają na ich drodze , w tym trudności gospodarcze, niesprawiedliwości społeczne i struktury opresyjne.

Główni bohaterowie, Lumnay i Uyugan, zostają uwięzieni w złożonej rzeczywistości własnego „tańca weselnego”. Chociaż ich miłość może początkowo napędzać ich pasję i zaangażowanie w realizację marzeń, odkrywają, że życie niesie ze sobą ciągły postęp wyzwań, które wymagają ciągłej adaptacji, transformacji i odnowy reprezentowanej przez różne etapy tańca. Należą do nich chwile radosnej komunii, intensywnej pasji, nieoczekiwanych zwrotów akcji i nieprzewidzianych konsekwencji, a wszystko to składa się na trwające całe życie partnerstwo zarówno z relacjami międzyludzkimi, jak i tańcem ludzkiej egzystencji.

Poprzez metaforę „tańca weselnego” Hernandez bada cykliczną naturę wyzwań życiowych i poświęceń nieodłącznie związanych z każdą trwałą podróżą miłości i oddania. Tytuł podkreśla również pogląd, że jednostki są ze sobą powiązane w różnych aspektach swojego życia niczym partnerzy w tańcu, których ścieżki będą się rozchodzić i splatać tak długo, jak życie będzie się toczyć naprzód.