Cunningham często wybierał nietradycyjne miejsca występów, takie jak parkingi, magazyny, a nawet ulice, aby rzucić wyzwanie tradycyjnej koncepcji przestrzeni scenicznej.
2. Manipulacja scenografią:
Cunningham ściśle współpracował z scenografami, aby stworzyć scenografię, która odmieniła środowisko sceniczne. Bawił się światłem, projekcjami i ruchomymi konstrukcjami, zmieniając postrzeganie przestrzeni.
3. Interakcja z rekwizytami:
Łączył przedmioty codziennego użytku lub znajdował materiały jako rekwizyty, z którymi tancerze mogli wchodzić w interakcję. Obiekty te przyniosły nowe relacje przestrzenne i fizyczne wyzwania dla choreografii.
4. Ścieżki przestrzenne:
Cunningham badał koncepcje bliskości i odległości, projektując skomplikowane wzorce ruchu w przestrzeni. Jego tancerze poruszali się po skomplikowanych ścieżkach na scenie, tworząc dynamiczne kompozycje przestrzenne.
5. Ustalenia wielopoziomowe:
Eksperymentował z różnymi wysokościami, podnosząc platformy i zawieszając tancerzy nad głową. Te warstwy w przestrzeni pozwoliły na wizualnie odmienne sekwencje ruchu.
6. Asymetria i równowaga:
Cunningham zerwał z symetrycznymi schematami choreograficznymi. Tancerze zajmowali na scenie asymetryczne pozycje, eksplorując dynamikę przestrzenną wykraczającą poza konwencjonalną symetrię.
7. Przestrzeń indywidualna i grupowa:
Jego choreografia badała interakcje między jednostkami a grupą zbiorową we wspólnej przestrzeni. Cunningham bawił się gęstością i rozproszeniem tancerzy na scenie.
Eksperymentując z elementami przestrzennymi, Merce Cunningham rozszerzyła język tańca współczesnego i rzuciła wyzwanie widzom, aby ponownie przemyśleli, w jaki sposób postrzegają ruch w relacji do przestrzeni. Jego innowacyjne podejście na nowo zdefiniowało przestrzenne granice występów tanecznych i wywarło wpływ na kilka kolejnych pokoleń twórców tańca.