Wiara w czary była szeroko rozpowszechniona w epoce elżbietańskiej i jakobejskiej. Czarownic obawiano się i często prześladowano. Ludzie wierzyli, że czarownice mogą rzucać zaklęcia, przeklinać innych i wyrządzać krzywdę w nadprzyrodzony sposób.
Szekspir był świadomy tych przekonań i umieścił w Makbecie elementy czarów, aby dodać dodatkową warstwę napięcia i wywołać poczucie niepokoju wśród widzów. Obecność czarownic i wydarzeń nadprzyrodzonych odbiłaby się od współczesnych wierzeń i przesądów tamtych czasów.
Ponadto nierzadko dramatopisarze włączali elementy nadprzyrodzone, takie jak duchy, czarownice i magiczne zaklęcia, aby zwiększyć dramatyczny wpływ swoich dzieł. Elementy te były często postrzegane jako sposób na zgłębienie tematów moralnych i dodanie do sztuki poczucia cudu i tajemnicy.
Podsumowując, widzowie w czasach Szekspira przypuszczali, że dziwne elementy Makbeta, w tym czarownice i ich przepowiednie, zostały spowodowane czarami, odzwierciedlając panujące wierzenia i przesądy tamtej epoki.