Czy w opowiadaniu o naszyjniku narrator maluje głównie współczujący czy niesympatyczny obraz Matyldy?

W opowiadaniu „Naszyjnik” Guya de Maupassanta narrator maluje przeważnie współczujący obraz Mathilde Loisel. Fabuła skupia się na Mathilde, młodej kobiecie, która mieszka z mężem w Paryżu i marzy o luksusowym stylu życia, na który jej nie stać. Kiedy mąż zaprasza ją na oficjalne przyjęcie, pożycza diamentowy naszyjnik od swojej bogatej przyjaciółki, Madame Forestier, aby wyglądać modnie. Podczas imprezy gubi jednak naszyjnik i jest zmuszona wymienić go na nowy, co wpędza ją i jej męża w długi na lata.

Narrator przedstawia Mathilde jako miłą i kochającą osobę, która jest uwięziona w życiu, które nie spełnia jej oczekiwań. Nie jest z natury materialistką, ale ma obsesję na punkcie naszyjnika, ponieważ reprezentuje on luksusowy styl życia, na który według niej zasługuje. Narrator podkreśla także wrażliwość i naiwność Mathilde, która łatwo ulega wpływom luksusowych rzeczy przyjaciółki i nie bierze pod uwagę konsekwencji swoich działań.

Pomimo jej wad narrator ostatecznie maluje sympatyczny obraz Mathilde. Jest postacią, z którą można się utożsamić, która stara się znaleźć swoje miejsce w świecie, a jej działania są zrozumiałe, choć nie zawsze mądre. Współczucie narratora dla Mathilde pomaga stworzyć w tej historii poczucie tragedii, ponieważ czytelnik odczuwa empatię wobec jej bohaterki, nawet gdy dokonuje złych wyborów.