1. Rozbudowa instrumentarium:Współczesna orkiestra symfoniczna obejmuje szeroką gamę instrumentów z różnych rodzin, takich jak smyczki, instrumenty dęte drewniane, blaszane i perkusyjne. Z biegiem czasu dodano nowe instrumenty, aby ulepszyć brzmienie i możliwości orkiestry.
2. Formacja orkiestrowa:Wczesne zespoły muzyczne epoki średniowiecza i renesansu składały się ze stosunkowo małych grup. Wraz z ewolucją muzyki w okresie baroku rozwinęły się podstawowe sekcje orkiestrowe zwane basso continuo, sekcje smyczkowe, instrumenty dęte i instrumenty dęte blaszane.
3. Zwiększanie liczebności:W okresie klasycznym i romantycznym wielkość orkiestry stale rosła, aby sprostać złożoności kompozycji znanych kompozytorów, takich jak Beethoven, Schubert i Wagner. Większe sekcje smyczkowe oraz ekspansja instrumentów dętych drewnianych, dętych blaszanych i perkusji zapewniły bogate tekstury i pełniejszy dźwięk.
4. Specjalizacje i standaryzacja:W XIX wieku orkiestry uległy większej standaryzacji pod względem instrumentarium i rozmieszczenia miejsc. Pojawiły się wyspecjalizowane instrumenty, takie jak nowoczesny obój, klarnet i kotły, co doprowadziło do większego mistrzostwa technicznego i spójności w wykonaniu.
5. Integracja nowych brzmień:Współczesne orkiestry wykorzystują nietradycyjne instrumenty, aby dostosować je do współczesnych kompozycji. Mogą to być gitary elektryczne, syntezatory lub instrumenty wywodzące się z różnych światowych tradycji muzycznych, co dodatkowo poszerza paletę brzmieniową orkiestry.
6. Różnorodne wpływy:W XX wieku wielu kompozytorów eksperymentowało z różnymi stylami kompozytorskimi. Niektóre integrowały wpływy jazzu, muzyki ludowej i elektroniki, co doprowadziło do międzykulturowej wymiany i współpracy pomiędzy muzykami klasycznymi i nieklasycznymi.
Ogólnie rzecz biorąc, rozwój orkiestry obejmował stopniowe zmiany w wielkości, instrumentarium, praktykach wykonawczych oraz ciągłe poszukiwanie ekspresji artystycznej przez kompozytorów i dyrygentów, którzy przesuwali granice muzyki orkiestrowej.