Symfonie są zazwyczaj komponowane dla dużego zespołu muzyków i często są wykonywane w salach koncertowych. Powszechnie uważa się, że należą one do najbardziej złożonych i wyrafinowanych form zachodniej muzyki klasycznej.
Historia symfonii sięga XVI wieku, kiedy włoscy kompozytorzy zaczęli pisać wieloczęściowe dzieła na zespoły instrumentalne. Te wczesne symfonie często opierały się na muzyce tanecznej i miały zazwyczaj lekki i rozrywkowy charakter.
W XVII wieku niemieccy kompozytorzy zaczęli rozwijać symfonię do bardziej poważnej i złożonej formy. Wprowadzili nowe elementy konstrukcyjne, takie jak forma allegro sonatowego i zaczęli eksplorować szerszą gamę muzycznych emocji.
W XVIII wieku symfonia osiągnęła swój szczyt popularności. Kompozytorzy tacy jak Haydn, Mozart i Beethoven napisali niektóre z najsłynniejszych i najbardziej ukochanych symfonii wszechczasów. Symfonie te charakteryzują się pięknem, złożonością i siłą emocjonalną.
W XIX wieku symfonia nadal ewoluowała, gdy kompozytorzy zaczęli eksperymentować z nowymi formami i stylami. Niektórzy kompozytorzy, jak Brahms i Mahler, pisali symfonie jeszcze dłuższe i bardziej złożone niż symfonie ich poprzedników. Inni, jak Berlioz i Liszt, pisali symfonie o bardziej programowym charakterze, opowiadające historię lub wywołujące określony nastrój.
W XX wieku symfonia nadal była popularną formą wyrazu muzycznego, choć uległa pewnym zmianom. Niektórzy kompozytorzy, tacy jak Strawiński i Szostakowicz, pisali symfonie dysonansowe i eksperymentalne. Inni, jak Copland i Bernstein, pisali symfonie, które były bardziej przystępne dla szerszej publiczności.
Dziś symfonia pozostaje istotną częścią repertuaru muzyki klasycznej. Jest to forma zdolna do wyrażenia szerokiej gamy emocji i pomysłów, która wciąż cieszy się uznaniem publiczności na całym świecie.