1. Tempo i rytm :Mancini ustala powolne i stałe tempo, aby dopasować się do metodycznego charakteru chodu Clouseau. Jest to widoczne w spójnym pulsie orkiestry, często z wyraźnym metrem 2/4 lub 4/4.
2. Melodia :Temat główny związany ze spacerem Clouseau charakteryzuje się prostą, powtarzalną melodią, złożoną z kilku opadających nut. Melodię grają różne instrumenty, np. klarnet czy saksofon, często przy akompaniamencie smyczków pizzicato.
3. Oprzyrządowanie :Mancini używa odrębnego instrumentarium, aby stworzyć beztroski i komiczny efekt. Melodię często niesie wyciszona trąbka lub klarnet w połączeniu z zabawnymi dźwiękami, takimi jak ksylofon lub dzwonki. Instrumenty te wywołują poczucie głupoty i przesady.
4. Dynamika i akcenty :Mancini wykorzystuje dynamikę i akcenty, aby naśladować celowe kroki Clouseau. Muzyka puchnie i mięknie, dopasowując się do siły każdego kroku, tworząc komediowy, niemal kreskówkowy efekt.
5. Zadzwoń i odpowiedz :Orkiestracja często ma układ przypominający dialog, w którym główna melodia jest przekazywana pomiędzy różnymi instrumentami lub sekcjami. Stwarza to wrażenie ruchu i interakcji, jeszcze bardziej oddając istotę spaceru Clouseau.
6. Artykulacja Staccato i Legato :Mancini wykorzystuje artykulację staccato (krótką i oddzieloną) oraz legato (gładką i połączoną), aby przekazać różne aspekty chodu Clouseau. Nuty staccato reprezentują jego przemyślane kroki, podczas gdy fragmenty legato mogą sugerować poczucie ciągłości i przepływu.
Łącząc te elementy muzyczne, Mancini z powodzeniem wykorzystuje orkiestrę do przedstawienia charakterystycznego i komicznie przerysowanego spaceru inspektora Clouseau w „Różowej Panterze”.