Piosenka zaczyna się od wyrażenia przez bohatera niedowierzania i smutku po stracie ukochanej, śpiewając:
> „Nie mogłem uwierzyć, że Cię nie ma
Nie widziałem, jak można to zrobić”
Następnie opisuje, jak przyciąga go morze i czuje więź z jego ogromem i potęgą:
> "Poszedłem nad morze
Pozwalam, aby fale mnie obmywały
Poczułem obecność w głębi
Poczułem uzdrowienie we śnie”
Morze staje się dla bohatera źródłem zarówno komfortu, jak i wyzwania. Znajduje chwile spokoju i ukojenia w wodzie, ale staje także w obliczu trudnej rzeczywistości straty i walki o dalsze życie:
> „Znalazłem dom w głębinach
Znalazłem spokój, który mogłem zachować
Ale tam też zastałam ciemność
Ciemność, której nie mogłem znieść”
W miarę rozwoju utworu bohater zaczyna odnajdywać akceptację i uzdrowienie dzięki swemu połączeniu z morzem. Zdaje sobie sprawę, że woda ma moc go przemieniać i odnawiać, tak samo jak ma moc erodowania i niszczenia:
> „Więc zostanę w morzu
I niech fale mnie obmyją
I znajdę dom w głębinach
Dom, w którym w końcu mogę spać”
Piosenka kończy się, gdy bohater wyraża poczucie nadziei i odporności, odnalazł siłę i uzdrowienie w obliczu straty i przeciwności losu.
Ogólnie rzecz biorąc, „Seawhatwesea” to potężna i sugestywna piosenka, która bada ludzkie doświadczenie miłości, straty i przemieniającą moc natury. Skomplikowane aranżacje muzyczne i poetyckie teksty utworu tworzą bogate i wciągające wrażenia słuchowe, które oddają złożone emocje i podróż głównego bohatera.