Autor:Earle Birney
Podsumowanie:
„Dawid” Earle’a Birneya przedstawia mocne porównanie biblijnego króla Dawida i współczesnej ludzkości, podkreślając destrukcyjny wpływ technologii na nasze środowisko naturalne. Wiersz przedstawia podobieństwa między upadkiem Dawida, wywołanym jego żądzą władzy, a konsekwencjami, przed jakimi stoi współczesne społeczeństwo w wyniku jego nieustannej pogoni za postępem.
Wiersz zaczyna się od przywołania biblijnych obrazów harfy i muzyki Dawida. Birney używa tego jako symbolu reprezentującego harmonijną relację między ludzkością a naturą, która istniała w przeszłości. Jednak w miarę rozwoju wiersza spokojną melodię harfy zastępują ostre dźwięki maszyn, reprezentujące transformację spowodowaną szybką industrializacją.
Birney przedstawia współczesne społeczeństwo jako podobne do króla Dawida, który był „olbrzymem wśród pigmejów”. Tak jak duma Dawida doprowadziła do jego upadku, tak arogancja ludzkości wierzącej, że może podbić naturę bez konsekwencji, prowadzi ją do podobnego losu. Wiersz krytykuje nieugaszone pragnienie zasobów i nieustanną eksploatację środowiska, prowadzącą do wylesiania i wyczerpywania się zasobów naturalnych.
Wiersz osiąga punkt kulminacyjny, gdy przewiduje przyszłość, w której ludzkość, symbolizowana przez Dawida, leży śmiertelnie ranna, otoczona ruinami własnego dzieła. Harfa, która niegdyś reprezentowała harmonię, została teraz rozbita, co symbolizuje utratę połączenia między ludzkością a światem przyrody.
Birney kończy wiersz głęboką świadomością, że ludzkość pomimo postępu technologicznego i dominacji nad naturą pozostaje krucha i bezbronna. Podkreśla potrzebę przywrócenia harmonijnej relacji z otoczeniem, przypominając, że tylko dzięki uważnemu i odpowiedzialnemu podejściu do przyrody możemy uniknąć własnej upadku.
Podsumowując, „David” Earle’a Birneya służy jako przestroga, wzywająca ludzkość do ponownego rozważenia ścieżki destrukcyjnego postępu i ponownego połączenia się z naturą, zanim będzie za późno. Przez pryzmat narracji biblijnej wiersz oferuje przejmującą krytykę ludzkiej arogancji i jej niszczycielskiego wpływu na delikatną równowagę między ludzkością a środowiskiem.