Co oznacza wiersz „Zjadacz fasoli” Brooksa?

W wierszu Gwendolyn Brooks „Zjadacz fasoli” nadawca opisuje starszą kobietę jedzącą fasolę z puszki. Kobieta siedzi samotnie przy stole i opisano ją jako „przygarbioną i starą”. Ma na sobie „zniszczony płaszcz” i „twarz pokrytą zmarszczkami”. Mówca zauważa, że ​​kobieta „powoli” zjada fasolę i „jej nie żuje”. Dłonie kobiety opisano jako „zawiązane”, a jej „żyły wyróżniają się”. Mówca zauważa, że ​​„oczy kobiety są zaszklone” i „na nic nie patrzy”. Wiersz kończy się pytaniem mówiącego:„O czym ona myśli?”

Wiersz „Zjadacz fasoli” to pełna mocy medytacja na temat starzenia się, biedy i samotności. Dokonany przez mówcę opis starszej kobiety jest pełen współczucia i współczucia. Prowadzący zauważa słabość fizyczną kobiety, jej biedę i samotność, ale jej nie osądza. Zamiast tego mówca po prostu pyta:„O czym ona myśli?” To pytanie sugeruje, że mówiący jest ciekawy życia wewnętrznego kobiety. Prowadzący chce wiedzieć, co dzieje się w głowie kobiety. Osoba mówiąca chce wiedzieć, o czym myśli kobieta, jedząc fasolę.

Wiersz „Zjadacz fasoli” to poruszająca i skłaniająca do refleksji medytacja nad kondycją człowieka. Wiersz przypomina nam, że nawet najzwyklejsi ludzie mają złożone życie wewnętrzne. Wiersz przypomina nam również, że starzenie się, bieda i samotność są częścią ludzkiego doświadczenia.