Sam tytuł wprowadza ideę prędkości, sugerując poczucie szybkości i ruchu w przepływie pieniędzy. Struktura wiersza odzwierciedla tę dynamikę, a każdy wers nawiązuje do poprzedniego, tworząc rytmiczny i kumulujący się efekt.
Antigua używa metafor, personifikacji i innych środków poetyckich, aby uosabiać pieniądze i opisywać ich obecność oraz wpływ na życie codzienne. Splata osobiste obserwacje, odniesienia historyczne i aluzje kulturowe, tworząc gobelin, który rezonuje zarówno z osobistymi, jak i zbiorowymi doświadczeniami.
Tematy takie jak praca, wyzysk i dysproporcje gospodarcze wyłaniają się z perspektywy narracji poematu. Poeta porusza kwestię sposobów, w jakie pieniądze mogą kontrolować, dzielić i odczłowieczać jednostki, szczególnie te znajdujące się na marginesie społeczeństwa.
Wiersz kwestionuje konwencjonalne pojęcia wartości, bogactwa i postępu, odsłaniając ukryte koszty i konsekwencje związane z pogonią za pieniędzmi. Zachęca czytelników do refleksji nad ich związkiem z pieniędzmi i ich wpływem na dobrostan osobisty, społeczny i ekologiczny.
Ogólnie rzecz biorąc, „Prędkość pieniądza” stanowi mocną krytykę systemów i struktur rządzących przepływem pieniędzy w społeczeństwie. Łącząc to, co liryczne z tym, co polityczne, Antigua tworzy zmuszające do myślenia i aktualne dzieło, które rezonuje z naszą współczesną rzeczywistością gospodarczą.