„Biedny kraj” można postrzegać jako refleksję nad ludzkim doświadczeniem życia w trudnym i surowym środowisku. Odzwierciedla wyzwania stojące przed osobami żyjącymi w takich warunkach oraz odporność, jaką muszą rozwinąć, aby przetrwać i znaleźć sens swojego życia.
Obrazy użyte w wierszu stwarzają poczucie opuszczenia i pustki, podkreślając surowość życia na odludziu. Neilson używa metafory „biednego kraju”, aby opisać samą ziemię, sugerując jej zubożony stan i brak zasobów. Przedstawienie w wierszu świata przyrody jako miejsca „zwiędłych snów”, „cichych równin” i „piasków spękanych suszą” wzmacnia to poczucie opuszczenia i rozpaczy.
Pomimo surowości środowiska, wiersz sugeruje również poczucie piękna i siły, które można znaleźć w australijskim krajobrazie. Poeta nawiązuje do „gum” (rodzaj drzewa eukaliptusowego) i „krzewu solnego” (rośliny odpornej na suszę), co sugeruje, że w tej bezlitosnej krainie wciąż można znaleźć życie i odporność.
Wiersz odzwierciedla także determinację i ducha ludzi zamieszkujących tę ziemię. Prelegent wyraża podziw dla „duszy pioniera”, który „odważył się pokonać pustynię” i sugeruje, że to właśnie ten duch nie pozwala im stawić czoła takim wyzwaniom.
Ogólnie rzecz biorąc, „Poor Country” to wiersz, który oddaje trudną rzeczywistość i wyzwania życia na australijskim buszu, jednocześnie wyrażając uznanie dla piękna i siły, jakie można znaleźć w tym krajobrazie i jego mieszkańcach.