W buddyzmie nirwana jest ostatecznym celem ścieżki oświecenia. Jest to stan wyzwolenia z cyklu narodzin, śmierci i odrodzenia (samsara). Nirwana to nie miejsce, ale stan istnienia. Jest to wygaśnięcie wszelkich pragnień, przywiązań i złudzeń. Jest to urzeczywistnienie prawdziwej natury rzeczywistości, którą jest pustka (shunyata).
Nirwanę często opisuje się w kategoriach negatywnych, takich jak brak cierpienia, pragnień i ignorancji. Jednak jest on również opisywany w kategoriach pozytywnych, takich jak stan doskonałego pokoju, szczęścia i wolności. Mówi się, że nirwana jest poza wszelkimi dualnościami, takimi jak dobro i zło, dobro i zło, życie i śmierć.
Mówi się, że doświadczenia nirwany nie da się opisać. Jest to stan czystej świadomości, poza wszelkimi koncepcjami i myślami. Nirwana jest ostatecznym celem ścieżki buddyjskiej i jest to stan, do którego osiągnięcia dążą wszyscy buddyści.
Oto kilka dodatkowych punktów na temat nirwany:
* Nirwana to nie to samo co niebo. Niebo jest tymczasowym stanem szczęścia, natomiast nirwana jest trwałym stanem wyzwolenia.
* Nirwana to nie to samo, co anihilacja. Anihilacja to całkowite zniszczenie czegoś, natomiast nirwana to wyzwolenie od cierpienia i cyklu odrodzenia.
* Nirwana to nie to samo co moksza. Moksza to hinduska koncepcja wyzwolenia, która jest podobna do nirwany, ale ma pewne inne cechy.
* Nirwana jest ostatecznym celem buddyzmu i jest to stan, do którego osiągnięcia dążą wszyscy buddyści.