W całym wierszu sceneria jest przedstawiana jako bujne, naturalne środowisko. Mówca wymienia „dolinę, gdzie wiatr słodko oddycha” i „dzikie róże” wśród innych naturalnych elementów, takich jak „radość spalona słońcem”, „gwiazdy śpiewające na niebie” i „księżyc na górze”.
Te odniesienia do natury sugerują scenerię na świeżym powietrzu, na przykład ogród lub łąkę, która jest często używana w poezji jako symbol miłości i piękna. Obrazy związane z naturą nawiązują również do tematu piękna jako czegoś czystego, naturalnego i boskiego, w przeciwieństwie do czegoś powierzchownego lub sztucznego.
Ogólnie rzecz biorąc, oprawę wiersza „Piękno” można interpretować jako spokojne, naturalne środowisko, otoczone symbolami miłości i piękna, które stanowi tło dla kontemplacji mówiącego na temat istoty piękna i związanych z nim transcendentnych cech.