W sztuce Romeo i Julia stają przed szeregiem niemożliwych wyborów. Rodziny zabraniają im przebywania razem i oboje są gotowi zaryzykować życie, aby być ze sobą. Kiedy Romeo zostaje wygnany z Werony, Julia zgadza się poślubić Paryża, aby uniknąć zmuszania do poślubienia kogoś innego. Wie jednak, że nie może żyć bez Romea i ostatecznie decyduje się odebrać sobie życie.
Samobójstwo Romea jest również przedstawiane jako akt tragiczny. Ogarnia go smutek, gdy wierzy, że Julia nie żyje i nie wyobraża sobie życia bez niej. Wbija sobie sztylet i umiera w jej ramionach.
Portret samobójstwa Szekspira w Romeo i Julii jest złożony i pełen niuansów. Spektakl nie gloryfikuje samobójstwa, ale przedstawia je jako akt tragiczny i desperacki, który może mieć druzgocące konsekwencje.
Dowody ze sztuki sugerujące, że Szekspir nie gloryfikuje samobójstwa:
* Romeo i Julia są młodzi i impulsywni i podejmują decyzje, nie myśląc o konsekwencjach.
* Ich samobójstwa są przedstawiane jako tragiczne i desperackie czyny, które ostatecznie prowadzą do ich upadku.
* Sztuka ukazuje negatywny wpływ samobójstwa na innych bohaterów, np. na brata Laurentego i obie rodziny.
Dowody ze sztuki sugerujące, że Szekspir może potępiać samobójstwo:
* Spektakl przedstawia samobójstwo jako grzech. Brat Wawrzyniec mówi:„Grzech z ust twoich? O wykroczenie słodko namawiane! / Daj mi mojego Romea, a gdy umrę, / Weź go i wytnij z niego gwiazdki, / A on uczyni oblicze nieba tak pięknym / Aby cały świat pokochał noc / I nie oddawał czci jaskrawemu słońcu.
* Spektakl ukazuje negatywne skutki samobójstwa, takie jak śmierć Romea i Julii oraz smutek ich rodzin.
Ostatecznie portret samobójstwa Szekspira w Romeo i Julii jest złożony i pełen niuansów. Spektakl nie gloryfikuje samobójstwa, ale przedstawia je jako akt tragiczny i desperacki, który może mieć druzgocące konsekwencje.