Oto głębsza analiza wiersza:
1. Antropomorfizm: Farjeon posługuje się antropomorfizmem, nadając kotu cechy ludzkie. Wiersz opisuje kota jako mającego „filigranowe stopy” i „senne oczy”, co sugeruje poczucie elegancji i senności często kojarzone z ludźmi.
2. Schemat rymów: Wiersz ma schemat rymów AABBCCDD, co przyczynia się do jego zabawnego rytmu i muzykalności. Spójny schemat rymów stwarza poczucie spójności i jedności w całym wierszu.
3. Onomatopeja: Użycie onomatopei, takiej jak słowo „mruczenie”, dodaje do wiersza warstwę wrażeń zmysłowych. Pozwala czytelnikom usłyszeć odgłos mruczenia kota i poprawia ogólny opis sensoryczny kota.
4. Zdjęcia: Wiersz jest bogaty w żywe obrazy. Na przykład wiersz „A ona siedzi na parapecie / Z łapami białymi jak śnieg” przedstawia pełnego wdzięku kota siedzącego na parapecie, którego nieskazitelne łapy kontrastują ze śnieżnobiałym tłem.
5. Święto Niepodległości Kotów: Farjeon podkreśla niezależność i samowystarczalność kota. Zdanie „Ona nie lubi być trzymana zbyt długo / Lubi skakać i bawić się” wyraża poczucie autonomii, sugerując, że koty wolą być wolnymi duchami.
6. Uczucie i ciekawość: Wiersz podkreśla także miłość i ciekawość kotów. Wiersz „Ale od czasu do czasu ona pociera głowę / O moje kolano i mruczy” przedstawia kota szukającego uczucia i demonstrującego swoją kochającą naturę. Dodatkowo zdanie „I cały świat jest do jej dyspozycji, / Od świtu do zachodu słońca” mówi o ciekawości kota i jego pragnieniu poznawania otaczającego go świata.
7. Humorystyczny ton: W wierszu wyczuwalny jest subtelny humorystyczny ton. Użycie przez Farjeona wyrażenia „Ona jest najważniejsza” dodaje odrobinę żartobliwego humoru, podkreślając zarozumiałą postawę kota, znaną wielu właścicielom kotów.
Ogólnie rzecz biorąc, „Kot” Eleanor Farjeon to uroczy i serdeczny hołd złożony ukochanym kocim towarzyszom naszego życia. Wiersz oddaje istotę kotów poprzez żywe obrazy, beztroski humor i celebrację ich wyjątkowych osobowości i zachowań.