Wiersz oddaje zmysłowe szczegóły scenerii, w tym słodki zapach świeżo skoszonej trawy, warkot kosy i delikatny szelest liści. Lynd używa personifikacji, aby nasycić kosę kosiarki ludzkimi cechami, ponieważ „kołysze się piosenką”.
Gdy kosiarz kontynuuje swoje zadanie, wiersz zgłębia ideę rytmu i powtórzeń. Rytmiczny ruch koszenia staje się metaforą cykli życia, a trawa reprezentuje wzrost i odnowę. Lynd porównuje pracę kosiarki z upływem czasu, sugerując, że nawet w rutynowych zadaniach można odnaleźć piękno i znaczenie.
Wiersz kończy się refleksją kosiarza na temat swojego rzemiosła, który zachwyca się przemianą trawnika pod jego opieką. Jest dumny ze swojej pracy i znajduje satysfakcję w prostym akcie koszenia, traktując go jako formę artystycznego wyrazu.
Ogólnie rzecz biorąc, „Kosiarka” celebruje piękno natury, godność pracy i przemieniającą moc ludzkiego wysiłku, wykorzystując obrazy samotnej postaci zaangażowanej w pozornie przyziemne zadanie w celu zgłębienia głębszych tematów życia i kreatywności.