Oto kilka kluczowych aspektów kontekstu „Błogosławieństwa”:
1. Towarzystwo Patriarchalne: Wiersz jest zakorzeniony w kontekście patriarchalnego społeczeństwa, w którym mężczyźni sprawują władzę i władzę nad kobietami. Od kobiet oczekuje się uległości i posłuszeństwa, a ich role często ograniczają się do obowiązków domowych i rodzenia dzieci.
2. Uprzedmiotowienie kobiet: Wiersz podkreśla, że ciała kobiet są często postrzegane jako obiekty, które mężczyźni mogą podziwiać, pożądać i kontrolować. Zwroty:„Będą cię chwalić otwartymi ustami/Będą błogosławić twoją twarz i piersi” sugerują, że ciała kobiet ceni się przede wszystkim ze względu na ich cechy fizyczne, a nie wewnętrzne cechy czy intelekt.
3. Utrata tożsamości: Wiersz bada utratę tożsamości, której kobiety mogą doświadczyć w społeczeństwie patriarchalnym. Zdanie „Jesteś glinianym naczyniem/Do napełnienia i opróżnienia/Wciąż na nowo” symbolizuje to, że tożsamość kobiet często definiuje się na podstawie ich funkcji reprodukcyjnej, a nie własnych pragnień i aspiracji.
4. Opór i sprawczość: Pomimo opresyjnego charakteru systemu patriarchalnego, wiersz wskazuje również na możliwość oporu i sprawstwa dla kobiet. Wiersz „Powiesz nie” sugeruje, że kobiety mają władzę utwierdzania własnej woli i odmowy dostosowywania się do oczekiwań społecznych.
5. Błogosławieństwo i przewrót: Tytuł wiersza „Błogosławieństwo” został ironicznie użyty w celu obalenia tradycyjnej koncepcji błogosławieństw. Wiersz podważa pogląd, że ciała i doświadczenia kobiet powinny być celebrowane i błogosławione wyłącznie ze względu na ich zdolności reprodukcyjne i podporządkowanie się mężczyznom. Zamiast tego oferuje bardziej zniuansowane i wzmacniające spojrzenie na życie i tożsamość kobiet.
Ogólnie rzecz biorąc, kontekst „Błogosławieństwa” przedstawia społeczeństwo patriarchalne, które ogranicza i kontroluje ciała i tożsamości kobiet. Wiersz krytykuje te opresyjne struktury, jednocześnie dając cień nadziei na kobiecy opór i samostanowienie.