Mówiącą jest kobieta, która ma świadomość, że obserwują ją niedźwiedzie. To sprawia, że czuje się nieswojo i zaczyna myśleć o relacjach między ludźmi i zwierzętami. Zdaje sobie sprawę, że ludzie mają tendencję do uprzedmiotowienia zwierząt, postrzegając je jedynie jako obiekty ciekawości lub strachu. Kontrastuje to z niedźwiedziami, które wydają się być bardziej świadome mówiącej i jej obecności.
Niedźwiedzie stanowią źródło mocy dla mówiącego. Ciągnie ją do nich, choć się ich boi. Dzieje się tak dlatego, że niedźwiedzie reprezentują dziką, nieokiełznaną część natury, którą utracił człowiek. Mówca ma również świadomość, że niedźwiedzie są bezbronne i zagraża im ingerencja człowieka. To sprawia, że czuje się odpowiedzialna za niedźwiedzie i jest zdeterminowana, aby je chronić.
Prelegent jest także świadomy napięcia między ludźmi i zwierzętami oraz odmiennego sposobu, w jaki postrzegają oni świat przyrody. Osoba mówiąca jest przyrodnikiem i postrzega niedźwiedzie jako część świata przyrody, podczas gdy inni odwiedzający postrzegają je jako osoby z zewnątrz. Mówca jest również w stanie zidentyfikować się z niedźwiedziami dzięki wspólnym doświadczeniom bycia w niewoli i bycia obserwowanym, podczas gdy inni odwiedzający nie są w stanie tego zrobić.
Wiersz sugeruje, że łącząc się ponownie z dziką, nieokiełznaną częścią natury, reprezentowaną przez niedźwiedzie, możemy znaleźć siłę, odporność i uzdrowienie. Wiersz jest wezwaniem do szacunku i ochrony zwierząt oraz uznania naszej więzi ze światem przyrody.