autorstwa Seamusa Heaneya.
Cały ranek przesiedziałem w izbie lekarskiej uczelni
Liczenie dzwonków kończących zajęcia.
O drugiej w nocy sąsiedzi odwieźli mnie do domu.
Na werandzie spotkałem płaczącego ojca -
Zawsze znosił pogrzeby ze spokojem –
A Wielki Jim Evans powiedział, że to był mocny cios.
Dziecko gruchało, śmiało się i kołysało wózkiem
Kiedy wszedłem, byłem zawstydzony
Przez starców, którzy wstają, żeby uścisnąć mi dłoń
I powiedz mi, że „przepraszali za moje kłopoty”,
Szepty informowały nieznajomych, że jestem najstarszy,
W szkole, gdy mama trzymała mnie za rękę
W jej i wykaszlał gniewne westchnienia bez łez.
O dziesiątej przyjechała karetka
Ze zwłokami, zakłutymi i zabandażowanymi przez pielęgniarki.
Następnego ranka wszedłem do pokoju. Przebiśniegi
A świece uspokajały łóżko; Widziałem go
Po raz pierwszy od sześciu tygodni. Teraz bledszy,
Nosi makowego siniaka na lewej skroni,
Leżał w czteronożnym pudełku jak w swoim łóżeczku.
Żadnych jaskrawych blizn, zderzak go powalił.
Pudło o czterech stopach, stopa na każdy rok.
Wiersz „Mid Term Break” Seamusa Heaneya jest poruszającą refleksją na temat śmierci młodego chłopca, młodszego brata mówiącego. Wiersz zaczyna się od tego, że mówca czeka w izbie chorych swojej uczelni, licząc dzwonki sygnalizujące koniec zajęć, dopóki sąsiedzi nie odwiozą go do domu. W drzwiach wita go płaczący ojciec i Duży Jim Evans, który wyraża współczucie. Młodszy brat mówcy, niemowlę, grucha i śmieje się w wózku, pozornie nieświadomy tragedii, która się wydarzyła.
Mówca jest zawstydzony uwagą, jaką poświęcają mu starsi mężczyźni, którzy wstają, aby uścisnąć mu dłoń i złożyć kondolencje. W tłumie rozeszły się szepty, informujące, że jest najstarszym synem, który uczęszcza do szkoły. Matka trzyma go za rękę i wzdycha bez łez, wściekła na stratę syna.
O dziesiątej przyjeżdża ambulans z ciałem chłopca, przygotowanym przez pielęgniarki. Następnego ranka mówca udaje się do pokoju, w którym leży ciało jego brata. Łóżko chłopca ozdobione jest przebiśniegami i świecami, tworząc kojącą atmosferę. Mówca widzi swojego brata po raz pierwszy od sześciu tygodni i jest pod wrażeniem jego bladego wyglądu i siniaka na skroni.
Chłopiec leży w czterostopowej skrzyni, trumnie za małej dla jego rosnącego ciała, co symbolizuje tragiczny koniec przerwanego młodego życia. Wiersz kończy się refleksją mówiącego, że trumna to stopa na każdy rok krótkiego życia jego brata.
Wiersz „Mid Term Break” to pełna mocy i przejmująca opowieść o żałobie i stracie oraz wpływie śmierci na młodą rodzinę. Użycie przez Heaneya prostego języka i obrazów tworzy żywy obraz wydarzeń towarzyszących śmierci chłopca, podczas gdy emocjonalna głębia i rezonans wiersza oddaje uniwersalne doświadczenie straty.